1 آبان 1396
|
کد خبر: ۱۴۵۶ تاریخ انتشار: جـمـعــه ، ۱۳ مرداد سال ۱۳۹۶ ساعت ۲۰:۳۲:۰ تعداد بازدید: ۳۸۲

سومین کارگاه انیمیشن برگزار شد

انیمیشن را با دید فانتزی بسازید نه شبیه به واقعیت

به گزارش روابط عمومی ششمین جشنواره بین المللی فیلم شهر، کارگاه «بازیگری در انیمیشن با تکیه‌بر موقعیت‌های اصیل داستان کلاسیک» با حضور حمید سهرابی انیماتور و سید سعید هاشم زاده کارگردان تئاتر در روز جمعه 13 مرداد در طبقه فوقانی پردیس سینمایی ملت برگزار شد.

سهرابی در ابتدا درباره این کارگاه گفت: مشابه این کارگاه در کشورهای دیگر زیاد انجام می‌شود و ضعفی که در همه آنها وجود دارد این است که موضوع بازیگری در انیمیشن را یا یک بازیگر توضیح می‌دهد و یا یک انیماتور. در این کارگاه ما از هر دو در کنار یکدیگر استفاده کرده‌ایم و البته کار سختی است.

او افزود: در این کارگاه ما می‌خواهیم بدانیم ویژگی‌های یک انیماتور چیست؟ چه می‌کند؟ چه چیزهایی را باید یاد بگیرد و او چقدر باید بازیگر باشد؟

سهرابی درباره طراحی انیمیشن توضیح داد: طراحی انیمیشن بعد از مراحل ابتدایی‌اش، تفاوت بسیاری با نقاشی و کار حجمی و طراحی صنعتی و ... پیدا می‌کند. یک انیماتور باید بتواند دید خود را تعدیل کند تا بر آن اساس، اغراق را تشخیص بدهد، فیگورها را بشناسد و در انتها از یک اکت ساده یا حرفه‌ای کدهایی را برای انیمیت کردن بیرون بیاورد.

او ادامه داد: دانستن دانش بازیگری به انیماتور کمک می‌کند که بتواند اکت ساده و حرفه‌ای (مثل راه رفتن یا بلند کردن جسم و ...) و یا بازی‌های حسی را به شکل ملموس‌تری به انیمیشن تبدیل کند.

هاشم زاده در خصوص بازیگری گفت: باید به این موضوع توجه کنیم که چطور می توانیم بازی بگیریم. باید از بازیگر چه چیزهایی بخواهیم و این که خود بازی چه چیزی هست و اگر قرار است در انیمیشن آن را استفاده کنیم چه ویژگی هایی باید داشته باشد.

او ادامه داد: در ابتدا باید موقعیت کلاسیک را اجرا کنیم. اکت های ساده که به اکت های پیچیده تبدیل می شوند. رویدادی که انجام می دهیم باید اینقدر ساده باشد که بتوانیم آن را تکمیل کنیم یا پیچیده تر کنید.

سپس بازیگر حاضر در کارگاه موقعیت کسی که پولی را در حال واریز با گوشی همراه اش است ولی اشتباه می کند و پول هنگفتی را به حساب دیگری واریز می کند برای تماشاگران اجرا کرد.

هاشم زاده افوزد:بازیگری انیمیشن، بازیگری واقعی نیست. فراتر از آن است و ما باید فراتر از این مساله حرکت کنیم. اغراق بیشتری باید در حرکات صورت بگیرد.

در این زمان سهرابی از حرکات بازیگر یادداشت برمی داشت و طرح هایی روی کاغذ می کشید که سپس به روی تخت وایت برد و بعد به کمک قلم نوری روی رایانه برده شد. انیماتور باید بسیار دقت کند و همه جزئیات را ببیند.

هاشم زاده با بیانا ین که دو نکته مهم وجود دارد که هرکسی که بازیگردانی می کند باید آن را رعایت کند گفت: نخستین مساله این است که بازیگر باید یک رویداد کامل را انجام دهد. رویداد عملی است که انجام می شود. این رویداد حتما باید اکت داشته باشد. رویداد آغاز و پایان دارد و ناگهان رها نمی شود. قرار است از این اکت نتیجه ای گرفته شود. این نتیجه ما را به علت آن می رساند. اگر این رویداد علت نداشته باشد نمی تواند حس مورد نظر ما را برساند.

او تاکید کرد: ما در اتود قبلی خیلی ساده جلو رفتیم و چارچوب قوانین رویداد را تعیین نکردیم. هر بار خواستید بازیگردانی و بازیگری کنید بیشتر از همه این را باید بسیار مد نظر قرار دهید که شرایط محیطی را برای بازیگر متصور شویم و به او این فرمان را بدهیم که تو در چه زمان و مکانی حضور داری. لوکیشن ها بسیار مهم هستند. بنا بر لوکیشن این اکت ها متفاوت می شوند و شما متوجه می شوید یک رویداد چطور جز به جز تغییر می کند. این اصل اساسی کاری است که باید انجام شود.

سهرابی درباره اهمیت دانستن تاریخچه بازیگری گفت: بازیگری در ابتدا به سمت بازی کاملا طبیعی پیش رفت. اما بعد از مدتی متوجه شدند آنقدر بیننده و مخاطب درگیر بازی می شود که نمی تواند حرفی که فیلم یا بازیگر می خواهند بزنند را تجزیه و تحلیل کند. چون همذات پنداری ایجاد می شد. بعدها فهمیدن باید فرصت تجزیه و تحلیل را به ببینده بدهد.

او تاکید کرد: بعد بازی شکلی پیدا کرد که شما بدانید بازیگر در حال بازی است. وقتی بدانید این شخصیت یک بازیگر است به دنبال فهم حرف و مفهومی که نویسنده دنبالش است می روید و وقتی بازی تمام شد می توانید تجزیه و تحلیل کنید. چند کشور در تولید انیمیشن ها به این موضوع اهمیت ندادند و ا آن ضربه خوردند. انیمیشن سازان روسیه و چین در یک دوره برای رقابت با آمریکا انیمیشن های پر فریم و پر جزئیاتی را اجرا کردند. حرکات آنقدر واقعی بود که هیچ تفاوتی نمی توانستید با واقعیت پیدا کنید اما این روش جواب نداد.

سهرابی با اشاره به کم آگاهی انیماتورها در این زمینه گفت: بسیاری از انیماتورهای ما چون اطلاعی از این موضوع ندارند به دنبال این هستند که حرکات را بسیار طبیعی از آب دربیاورند.  در حالی که کسی که با انیمیشن برخورد می کند با دید تخیلی و فانتزی آن را می بیند. وقتی انیمیشن خیلی واقعی باشد اصلا با آن ارتباط برقرار نمی کنند.